نسل Z کار ترکیبی را ترجیح می‌دهد و بیشتر تمایل دارد کارکنان دفعات بیشتری در محل کار حضور داشته باشند.

بر اساس آخرین یافته‌های گالوپ در ماه مه ۲۰۲۵، کارکنان نسل Z در ایالات متحده کمترین تمایل را نسبت به کار کاملاً دورکار در میان نسل‌های مختلف دارند.

تنها ۲۳ درصد از کارکنان نسل Z که امکان انجام کار به‌صورت دورکار را دارند، ترجیح می‌دهند کاملاً دورکار باشند؛ در حالی که این میزان در میان نسل‌های قدیمی‌تر ۳۵ درصد است. با این حال، کار کاملاً حضوری همچنان کم‌طرفدارترین گزینه در میان همه گروه‌های سنی محسوب می‌شود.

ترجیح محل کار بر اساس نسل‌ها

داده‌های گالوپ نشان می‌دهد که کار ترکیبی (Hybrid) محبوب‌ترین مدل کاری در میان تمام نسل‌هاست.

نسل Z بیشترین میزان علاقه به مدل کار ترکیبی را دارد؛ به‌طوری‌که ۷۱ درصد از کارکنان این نسل، کار ترکیبی را ترجیح می‌دهند.

زمانی که گالوپ از کارکنانی که به‌صورت ترکیبی کار می‌کنند پرسید که ترجیح می‌دهند سایر کارکنان سازمانشان چگونه کار کنند – دورکاری بیشتر، دورکاری کمتر یا شرایط فعلی حفظ شود – در همه نسل‌ها بیشترین تعداد افراد اعلام کردند که تعادل فعلی مناسب است.

با این حال، کارکنان نسل Z بیشتر از سایر نسل‌ها تمایل دارند همکارانشان حضور بیشتری در محل کار داشته باشند و کمتر دورکار باشند. در مقابل، نسل هزاره دیدگاه متفاوتی دارد و بیشتر ترجیح می‌دهد کارکنان سازمان زمان بیشتری را به دورکاری اختصاص دهند.

کارکنان نسل هزاره بیشترین وابستگی را به انعطاف‌پذیری ناشی از دورکاری دارند

در میان کارکنانی که به‌صورت ترکیبی کار می‌کنند، نسل هزاره نسبت به سایر نسل‌ها وابستگی بیشتری به انعطاف‌پذیری ناشی از دورکاری دارد.

زمانی که از این کارکنان پرسیده شد اگر سازمانشان امکان دورکاری را به‌صورت کامل یا بخشی از آن را در آینده حذف کند، تا چه اندازه احتمال دارد به دنبال شغل دیگری باشند، ۴۱ درصد از کارکنان نسل هزاره که امکان دورکاری دارند اعلام کردند که احتمال بسیار زیادی دارد به دنبال فرصت شغلی جدید بروند.

این میزان به‌طور قابل‌توجهی بیشتر از سایر نسل‌هاست و نشان می‌دهد انعطاف‌پذیری کاری برای کارکنان نسل هزاره یکی از عوامل مهم در ماندگاری آن‌ها در سازمان محسوب می‌شود.

نسل هزاره همچنین در مورد محل انجام بهترین کار خود نیز تفاوت قابل توجهی با سایر نسل‌ها دارد.

حدود نیمی از کارکنان نسل هزاره (۴۹ درصد) معتقدند بهترین عملکرد خود را در خانه یا خارج از محیط سازمان ارائه می‌دهند؛ این میزان از تمام گروه‌های سنی دیگر بیشتر است. در مقابل، تنها ۱۹ درصد از کارکنان نسل هزاره معتقدند بیشترین بهره‌وری آن‌ها در محل کار یا دفتر سازمان اتفاق می‌افتد.

در نقطه مقابل، اگرچه بیشترین تعداد کارکنان نسل Z نیز معتقدند بهترین عملکردشان در محیط دورکار اتفاق می‌افتد (۳۷٪)، اما این نسل تقریباً به همان اندازه معتقد است که در محل کار و دفتر سازمان عملکرد بهتری دارد (۳۲٪) یا محل انجام کار تأثیر چندانی بر بهره‌وری آن‌ها ندارد (۳۱٪).

شناخت ترجیحات نسل Z درباره کار دورکار و ترکیبی

والد بودن یکی از عواملی است که می‌تواند بر نگرش افراد نسبت به کار دورکار تأثیر بگذارد. تعداد بسیار کمی از کارکنان نسل Z، والد یا سرپرست کودکان زیر ۱۸ سال هستند. کارکنان شاغل نسل Z و والدین جوان نسل هزاره (متولدین ۱۹۸۹ به بعد) نسبت به افراد غیر والد در همین گروه سنی، تمایل بیشتری به دورکاری کامل دارند.

به‌طور مشخص:

• ۳۹ درصد از والدین این گروه ترجیح می‌دهند کاملاً دورکار باشند.
• این میزان در میان افراد غیر والد ۲۹ درصد است.

اما در میان نسل هزاره قدیمی‌تر (متولدین ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۸)، تفاوتی میان والدین و افراد غیر والد وجود ندارد؛ هر دو گروه به یک اندازه (۳۶٪) دورکاری کامل را ترجیح می‌دهند.

تفاوت در وضعیت والد بودن می‌تواند بخشی از دلیل تفاوت نگرش نسل Z و نسل هزاره نسبت به مدل‌های کاری باشد. اما این سؤال همچنان باقی است: چرا نسل Z بیشتر از سایر نسل‌ها تمایل دارد کارکنان دیگر زمان کمتری را دورکار باشند؟

دو عامل می‌تواند این موضوع را توضیح دهد:

۱. نسل Z تنها‌ترین نسل در محیط کار است

کارکنان نسل Z پایین‌ترین ارزیابی از کیفیت زندگی کاری را در مقایسه با سایر نسل‌ها دارند. آن‌ها همچنین بیش از سایر نسل‌ها احساس تنهایی می‌کنند. کارکنان نسل Z تقریباً دو برابر بیشتر از نسل X و نزدیک به سه برابر بیشتر از نسل انفجار جمعیت اعلام کرده‌اند که در روز گذشته بخش زیادی از زمان خود را با احساس تنهایی سپری کرده‌اند.

۲. کارکنان ترکیبی نسل Z ممکن است همکاران خود را کمتر در محل کار ببینند

بررسی گالوپ نشان می‌دهد کارکنان ترکیبی نسل‌های قدیمی‌تر، دیدگاه‌های متفاوتی نسبت به میزان الزام حضور در محل کار و میزان انعطاف‌پذیری برنامه کاری دارند. اما در میان کارکنان نسل Z، الگوی متفاوتی دیده می‌شود. ۶۶ درصد از کارکنان ترکیبی نسل Z اعلام کرده‌اند که باید تعداد مشخصی روز در هفته در محل کار حضور داشته باشند، اما خودشان روزهای حضورشان را انتخاب کنند.

همچنین، کارکنان نسل Z نسبت به سایر نسل‌ها دو برابر بیشتر اعلام کرده‌اند که سازمانشان آن‌ها را به حضور در محل کار تشویق می‌کند، اما این حضور اجباری نیست .این سطح از انعطاف‌پذیری ممکن است یک پیامد ناخواسته داشته باشد؛ کارکنان نسل Z ممکن است هرکدام در روزهای متفاوتی به محل کار بیایند و در نتیجه، کمتر با همکاران خود هم‌زمان حضور داشته باشند. در چنین شرایطی، یکی از مهم‌ترین مزایای حضور حضوری در سازمان یعنی ایجاد ارتباطات انسانی، یادگیری از همکاران و تعاملات تیمی معنادار، ممکن است کاهش پیدا کند.

مدیران چه کاری می‌توانند انجام دهند؟

نسل Z بیش از هر نسل دیگری کار ترکیبی را ترجیح می‌دهد؛ اما اگر حضور آن‌ها در محل کار با حضور همکارانشان هماهنگ نباشد، ممکن است از مزایای تعاملات حضوری محروم شوند.

یکی از راهکارها، بازطراحی سیاست‌های کار ترکیبی است؛ به‌گونه‌ای که کارکنان جوان‌تر فرصت بیشتری برای تعامل با سایر اعضای تیم داشته باشند. اما راهکار بهتر این است که مدیران با تیم خود درباره بهترین شیوه کار هر فرد گفت‌وگو کنند و زمان‌های حضور حضوری را در سطح تیم هماهنگ کنند.

هدف از مدل کار ترکیبی نباید فقط انتخاب بین «دورکاری» و «حضور در سازمان» باشد؛ بلکه باید ایجاد تعادل میان انعطاف‌پذیری، بهره‌وری و ارتباط انسانی در محیط کار باشد.

منبع: Gallup 2025